logo Fotorama
Home Contact Fine art scan Fine art print DigigraphieMontage & afwerkingBestanden aanleveren stART
Fotorama
  stART
pijl naar boven

stARTISTS

Peter De Bruyne
stART van 14 september 2013 tot 4 december 2013

On Location, Scarface (Miami), 2013 by Peter De Bruyne
Peter De Bruyne
On Location , Scarface (Miami), 2013
Fine Art Print on Hahnemühle Photo Rag Baryta, 110x76,42cm

Door zijn reeks 'Nuit Américaine' weten we dat de States een grote liefde is voor fotograaf Peter De Bruyne (BE °1966). Met zijn nieuwste project 'On Location', waarmee hij locaties van Amerikaanse films in beeld brengt, wordt deze passie nog maar eens bevestigd.

De Bruyne kennen we als slow photographer. Hij neemt telkens de tijd om zijn onderwerpen uit te kiezen en die analoog vast te leggen. "Wie gepassioneerd en gefocust bezig is, kan drukte en gejaagdheid best missen", zegt hij hierover. Misschien net daarom dat deze nieuwste Amerika-reeks bijna tien jaar op zich liet wachten.

In zijn studententijd raakte De Bruyne onder de indruk van Amerika en New York in het bijzonder. Het bekijken van de film Stranger than Paradise van Jim Jarmusch zette zijn American Dream in gang. Later kwamen er nog andere Independant American Movies op Zijn verlanglijstje te staan. Van oude westerns en Hitchcock tot cultregisseurs als Lynch en Hartley. Maar ook de jongere generatie cineasten als Anderson en Van Sant lieten De Bruyne niet los. Allemaal filmparels die hem omwille van diverse redenen zijn gaan fascineren en die de trek over de oceaan hebben versneld.

Magie, vergankelijkheid, filmisch, the American Dream. Het zijn woorden die al snel vallen als je naar zijn bewondering voor het continent peilt. Toevallig ook dezelfde woorden die vielen bij zijn vorige reeks Nuit Américaine en nu weer opduiken bij On Location.

Die nieuwsgierigheid voor Amerikaanse filmlocaties is dan ook een logisch gevolg van zijn passie voor het continent. In 2004, tijdens een van zijn reizen door de States, kwam hij als bij toeval in het dorpje terecht waar ooit de opnames van de tv-serie Twin Peaks werden gedraaid. Het zette veel in gang. Dat de plaatselijke serveuse van de bekende diner uit de reeks wat meewarig keek bij de vraag naar dé Twin Peaks Cherry Pie, nam de fotograaf voor lief. Hij voelt zich nu eenmaal geen setjetter die vist naar waargebeurde verhalen die aan de pellicule zijn blijven kleven. Voor hem is niet de rol weggelegd van paparazzo die de plek wil vastleggen waar James Dean uit de bocht knalde of waar Elvis in het goud gebeiteld staat. Voor De Bruyne gaat het gewoon om een referentie : de straat waar James Stewart als John Ferguson in Vertigo wandelt, de 30th Street Railway Station in Philadelphia waar het verhaal van de film Witness op gang komt.

De Bruyne relativeert de locatiehype vrij snel met een zekere nuchterheid. "It's a wrap, een film wordt ingeblikt en de locatie is niet meer dan een restant." Toch weet hij maar al te goed dat elke filmlocatie een overblijfsel is dat een ontegensprekelijke magie met zich meedraagt. De spanning van mensen die er ooit op de set stonden, de beelden die zijn overgeleverd. En daar kan je niet altijd onberoerd bij blijven. Het kerkje Saint Theresa's Church dat zo vaak opdoemt in The Birds van Hitchcock, het strand met palmbomen van Miami Beach uit Scarface van Brian De Palma. Het zijn residu's die - als je de film zag - je imaginatie stevig voeden.

Soms helpt de fotograaf je een handje bij het op gang trekken van die verbeelding. We ontwaren vrij snel de Queenboro Bridge uit Manhattan van Woody Allen. En wie een beetje zijn klassiekers kent, herkent ongetwijfeld de barakken op het strand van Gruissan uit 37° 2 Le Matin van regisseur Jean-Jacques Beneix.

Een andere keer is het aanknopingspunt zoek. En dat doet de fotograaf bewust. Van de school uit Gus Van Sants film Elephant blijft alleen een gammel hekken over. Maar het is net dat ene symbool dat voldoende is om de magie van de plek, de tijd en het gebeuren vast te houden.

Af en toe legt De Bruyne de vergankelijkheid in zijn brute en onversneden vorm vast. De diner uit Pulp Fiction maakte plaats voor een tankstation. Dat uitgesproken 'niets' van een plek, het wissen van een tijd roept nu eenmaal ook een herinnering op.

Maar alleen herinneringen oprakelen vindt De Bruyne onvoldoende. "De plek moet vooral voor zichzelf spreken, het plaatje moet kloppen, net zoals in de film", zegt de fotograaf. De impact van fictie in een film, dat onderkent hij als geen ander. "Hoe in een film een plek door middel van beelden tot leven wordt gewekt, dat soort filmregels geldt net zo goed binnen de fotografie." De fotograaf die als filmregisseur én cinematograaf alles in scène weet te zetten. Voor De Bruyne is dit de uitdaging : belichting en positie nauwkeurig voorbereiden, de juiste sfeer voor de scène creëren, nagaan hoe het spel van licht, schaduw en kleur het beeld zal bepalen. Dat De Bruyne in het benaderen van deze restplekken weerom kiest voor vage contouren, een kleur, een sfeer, het zet de illusie en de magie alleen nog maar scherper in de verf, het brengt de essentie van de herinnering nog meer op het voorplan.

Film en fotografie als een illusie. Net zoals in de foto van de filmset Cassablanca bijvoorbeeld. Hoe mooi en exotisch deze film ook oogt, alle opnames speelden zich in de interieurs van Amerikaanse studio's af. Beter nog, zo goed als alle decors werden, wegens besparingen, gerecycleerd uit andere films. Voor zijn foto over deze ciltfilm plaatst De Bruyne een palmboom centraal op de voorgrond, vlak voor een vliegtuigloods. De fotograaf weet beeld en verhaal mooi naar zijn hand te zetten want je waant je zo in Tanger. Of hoe de illusie in beeld wordt gezet.

De locatie die de fotograaf vastlegt vormt uiteindelijk telkens het einde van een zoektocht. Een fascinerende queeste waar je als toeschouwer ook deel van uitmaakt. De fotograaf voert je mee naar de plek, je keert even terug in de tijd om uit te komen op het hier en nu. Een vage en vergankelijke terugblik op een heel leven dat zich ooit rond die ene film, rond die ene grote illusie afspeelde en een leven dat erna op gang is gekomen. Een plek als katalysator van herinneringen.

Rik De Jonghe

Courtesy Peter De Bruyne
www.peterdebruyne.com